لذت نبردن از زندگي،گناه است !

انسان براي اين متولد مي شود كه «زندگي»كند،ولي اين كاملاٌ به به خودش بستگي دارد.خوب اول بايد براي شما روشن كنم كه منظورم از زندگي چيست.

زندگي كردن به معناي پير شدن نيست،بلكه رشد كردن است.

رشد كردن يعني اينكه انسان هر لحظه بيش از پيش عمق جوهر زندگي را درك كند.رشد كردن يعني از مرگ دور شدن،نه به سوي مرگ پيش رفتن.هرچه در عمق زندگي فرو روي،ذات جاودانگي ساكن در باطن را بيشتر درك خواهي كردو از مرگ فاصله مي گيري.لحظه اي فرا مي رسد كه تو درمي يابي مرگ چيزي جزتغيير لباس،تعويض خانه و تغيير شكل نيست.هيچ چيز نمي ميرد،در واقع هيچ چيز نمي تواند بميرد.

اولين قدم در فراگيري هنر زندگي،كشيدن خط مرزي بين غفلت و معصوميت است.معصوميت بايد تقويت شود،محافظت شود.معصوميت گنجي بس گرانبهاست كه توسط كودك به ارمغان آورده مي شود.

دومين اصل زندگي،زائر بودن است.

خيلي عجيب است؛آدمهايي كه هنوز خودشان رانشناخته اند،مي خواهند براي خود كسي باشند.آنها با وجود خويش بيگاننه هستند،ولي هدفشان «كسي شدن»است.

شدن نوعي بيماري است كه روح را مي آزارد.

هر كاري كه مي كني،بايد بيانگر شخصيت،و خاص خودت باشد،به اصطلاح بايد امضاي تو را داشته باشد.آنگاه است كه زندگي به جشني مداوم تبديل مي شود.

هميشه خلاق باش و از بدترين،بهترين را بساز؛اين در نظر من يعني «هنر».

اگر آدم تمام لحظات و مراحل زندگي اش را صرف خلق زيبا،عشق و شادي بكند،مرگ به نقطه اوج زندگي او تبديل خواهد شد.

زندگي زندان نيست زندگي مجازات نيست.زندگي يك پاداش است،و به آنهايي تقديم مي شود كه لياقتش را دارند.اين حق توست كه از زندگي لذت ببري؛اگراين كار را نكني گناه كرده اي .                                                                                                      «اوشو»