عشق ، گلي بسيار ظريف و شكننده است؛ بايد محافظت شود ، تقويت شود ، آبياري گردد.فقط در آن صورت است كه قوي و محكم مي شود.

عشق فقط در عشق رشد مي كند. عشق محتاج بستري عاشقانه است. اين را بايد به عنوان مهمترين اصل به خاطر داشت. عشق ، تنها در بستري عاشقانه قادر به رشد و فزوني است. عشق تحت تاثير امواج و بازتابهاي عاشقانه در محيط ، پرورش مي يابد. اگر پدر و مادر هر دو عشق بورزند ، آنهم نه فقط به كودك ،بلكه با يكديگر نيز روابطي عاشقانه داشته باشند ، اگر عشق در فضاي خانه جاري باشد ، آنگاه كودك نيز همچون موجودي از خميره عشق ، رفتار مي كند و هيچ گاه اين سوال كه : (( عشق چيست؟)) برايش پيش نمي آيد. او معني عشق را از همان ابتدا درمي يابد ، زيرا تبديل به شالوده و خميره وي مي شود.

مردم فكر مي كنند فقط زماني مي توانند عشق بورزند كه شخص مورد نظر خويش ، يعني شخصي كه از نظر آنها سزاوار عشقشان با شد، را يافته باشند چنين طرز فكري چرند است! اين را بدانيد كه هرگز چنين شخصي را پيدا نمي كنيد . مردم مي گويند فقط زماني حاضرند عشق بورزند كه مرد يا زن بغايت كامل را بيابند اين هم مزخرف است. هرگز چنين مرد يا زني را پيدا نخواهي كرد زيرا مرد يا زن كامل اصلا وجود ندارد.اگر هم وجود داشته باشد بان كه براي عشق تو اهميتي قایل نخواهد شد و زحمت زحمت درگير شدن با آن را به خود نخواهد داد.                                                

                                                                                                 اوشو

ادامه دارد...!!!